Uwielbiam jeść, ale jeszcze bardziej gotować. Odkąd pamiętam, przygotowywanie posiłków było w moim rodzinnym domu rytuałem. Można powiedzieć, że gotowanie odbywało się całodobowo. Babcia rozpoczynała krzątaninę od wczesnych godzin rannych, żeby zdążyć na czas przygotować tradycyjny polski obiad z dwóch dań. Z kolei mama często kończyła kuchenną batalię późno w nocy. Zawsze było pysznie i dużo. Do tej pory czuję smak krupniku, bitek, zupy grzybowej czy faszerowanego kurczaka… Kiedy za gotowanie zabrało się młodsze pokolenie, do kuchni wkroczył zapach bazylii, tymianku, rozmarynu i świeżej mięty. Zagościły smaki przywiezione z podróży i zapamiętane ze służbowych lunchów. Mnie kuchnia kojarzy się z tajemniczą podróżą, poszukiwaniem niuansów smakowych i relaksem. Niestety, relaksuję się w ten sposób jedynie w weekendy. Nie sposób codziennie, pracując zawodowo i spędzając kilka godzin w korkach, dawać popisy mistrzowskie à la carte. Życie ratują więc (dosłownie) mnie i domownikom wszelakiej maści mrożonki. Po wakacjach we Francji bliższa mi się stała również półka z daniami gotowymi, które jeszcze do niedawna postrzegałam jako „obiad drugiej kategorii”. W jednym z sieciowych marketów regały i lodówki dostarczały mi inspiracji godnych najlepszych restauracji na snobistycznym acz pięknym Lazurowym Wybrzeżu. Mogłam ze spokojnym sumieniem wygrzewać się nad basenem lub zwiedzać okoliczne miasteczka, nie wydając ogromnych sum na żywienie w tamtejszych lokalach. Bo dania gotowe były smacznym i dostępnym na moją wakacyjną kieszeń luksusem. Nie zapominajmy zatem, drodzy detaliści i producenci, że wakacje to dobry czas na lansowanie półki z daniami gotowymi. Mistrzowie weekendowej kuchni również będą wam wdzięczni za to menu…

Dorota A.Warowna